Fedora Translation and new Vision

with Morning, I got surprise when check mail,
a new survey, that was for Translation,
Translation? how? No body told me?
ok
asked from teams, whether they like to
use different version control system?
I first reply for SVN/CVS,
but quite was bit different,
Fedora is under big changes, one of those
is New version control system, I was thinking
about it, but how can I ask them, so never did that

now there are few new softwares git and mercrial
under testing, coming days tells what fedora will
use, but surely cvs need to reply

This weekend I have plan to propose new ideas about
Translation of Fedora Project,
*) first and most important Download Files from web
*)

list is too long, suggestions are welcome

ਬਾਪੂ ਜੀ ਦੀ ਦਿਲੀਂ ਰੀਝ ਪੂਰੀ ਹੋਈ

ਬਾਪੂ ਜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਮੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੇਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ
ਪਿਆਰ ਇੰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਦਾ ਹਮਖਿਆਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਪਿੰਡਾਂ
ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਦੇਣ ਹੈ।

ਤਾਇਆ ਜੀ ਦੀ ਬੇਵਕਤੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ
ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਪੈਲੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦਾ ਖਤਰਾ
ਵੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇ ਲੈਣੀ ਸੀ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਮੰਗੀ ਕੀਮਤ ਦੇਣੀ ਸੀ।
ਹੁਣ ਭਾਰਤ 'ਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਮੁੱਲ ਤਾਂ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ
ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੱਸ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਕੋਹੜ ਕਿਰਲੀ ਵਾਲੀ
ਗੱਲ਼ ਸੀ, ਜੇ ਛੱਡ ਦੇ ਸੀ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜ਼ਮੀਰ ਨੀਂ ਸੀ
ਰਹਿੰਦਾ, ਜੇ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਸੀ ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਥੱਲੇ,
ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ਼ ਤਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ ਕਿ ਪੈਲੀ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦੇ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੀਮਤ ਤਾਂ ਅੱਜ 22 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਇਕਰਾਰਨਾਮਾ
ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਦੀ 30 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਮੇਹਨਤ
ਨੂੰ ਫ਼ਲ ਲੱਗਾ, ਅੱਜ ਫੋਨ ਉੱਤੇ ਗੱਲ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਮੈਨੂੰ
ਬਾਪੂ ਜੀ ਇੰਝ ਜਾਪੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣੇ ਫੇਰ ਖੇਤ ਨੂੰ ਗੇੜਾ
ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਵਾਜ ਮਾਰ ਰਹੇ
"ਆ ਵੀ ਮਨਿਆਂ ਚੱਲੀਏ ਖੇਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਾਉਣ"
....

ਮਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵਿਛੜ ਗਏ, ਜਿੰਨਾਂ ਕੁੱਟ ਕੇ ਖੁਵਾਈਆਂ ਚੂਰੀਆਂ...

ਹਾਂ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਜੇਹਾ ਸਫ਼ਰ ਮੰਡੇਰ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ
ਇਸ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗਾਣੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ,

"ਵੀਰ ਤੇਰੇ ਵਤਨਾਂ ਦਾ ਮਾਂ ਕੂੰਜਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹ ਪੁੱਛਦੀ,"
"ਮਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵਿਛੜ ਗਏ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਕੁੱਟ ਕੇ ਖੁਵਾਈਆਂ ਚੂਰੀਆਂ"

ਅੱਜ ਚੜਿੱਕ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਅਣਜਾਣ ਰਾਹਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰਿਆ ਸਾਂ,
ਬੱਸ ਇਹ ਲਫ਼ਜ ਮੇਰੇ ਹਮਸਫ਼ਰ ਬਣੇ ਰਹੇ,
ਬੁਲੇਟ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੁਣੇ ਗਾਣੇ ਦੇ
ਬੋਲ ਸਾਰੇ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ ਜ਼ਿਹਨ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਰਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ 'ਡੀਕੇ ਰਹਿੰਦੇ

ਹਾਂ, ਰਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਉਡੀਕਦੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ
ਮਾਵਾਂ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਜ ਫੇਰ ਅਮਨ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਹੀ ਤੁਰ ਪਿਆ
ਹੈ ਲੰਮੇ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ, ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਰਨਾ ਛੱਡਦਾ
ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬੜਾ ਹੀ ਢੀਡ ਰਾਹੀਂ ਹੈ,

ਮੈਂ ਜਿੰਨ (Xen) ਕਰਨਲ ਤੋਂ ਪਿੱਛਾ ਛੁਡਾਇਆ...

ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਮਸ਼ੀਨ ਅੱਪਡੇਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਹੀ, ਫੇਡੋਰਾ (Fedora) ਵਾਲੀ,
ਅੰਤ ਕਾਰਨ ਲੱਭਿਆ ਕਿ ਜਿੰਨ ਕਰਨਲ ਮਾਮਾ ਬਣਿਆ ਬੈਠਾ,
ਹੁਣ ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛਾ ਵੀ ਛੁਡਾਉਣਾ ਸੌਖਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਪਰ
ਜਦੋਂ ਪੰਗਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਖੇਡ ਨੀਂ ਹੈ ਇਹ,
ਨਾਨੀ ਚੇਤੇ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਆਖਰ ਹੋ ਗਿਆ,
ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਇਹ

ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਪੰਜਾਬ ਫੇਰੀ

ਅੱਜ ਲੋਹੜੀ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ
ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਜਾਕੇ ਲੋਹੜੀ ਮਨਾਵੇਗਾ, ਸੋ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ
ਵਜੇ ਉੱਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਏ,

ਸੱਦਾਮ ਹੁਸੈਨ - ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ

ਬੜੇ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਰਬ ਦੇ
ਲੋਕ ਸ਼ੇਰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ (ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ
ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਡਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਖੁਦਾ
ਗੁੱਸੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ)

ਆਖਰ ਅਮਰੀਕੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਾਜਿਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ
ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣਾ ਆਕਾ
ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਸਕਿਆ
...

ਬੱਸ ਵਧਾਈਆਂ ਜੀ ਵਧਾਈਆਂ

ਬੱਸ ਵਧਾਈਆਂ ਜੀ ਵਧਾਈਆਂ

ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਪਿਆਰ ਅਮਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਮਾਨ, ਜੋ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ
ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਉੱਤੇ
ਸੱਦਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਣ ਸੀ ਕਿ ਓਹ ਆਵੇਗਾ, ਪਰ
ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ
ਭਰ ਆਈਆਂ। ਕੀ ਕਰੂੰ ਬੰਦਾ ਵਿੱਚ ਪਰਦੇਸਾਂ
ਜਾਕੇ।

ਮੈਂ ਵੀ ਕੁਝ ਸੋਚ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਵਾਗਾਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ
ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਂ ਜਾਪਦਾ ਹੈ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੁੜ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।

ਉਸ ਵਰਗੇ ਬਹਾਦਰ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਗਾਂ ਜਾਕੇ ਉੱਥੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ
ਸੀ ਦੇਖਿਆ, ਕਦੇ ਮਜਬੂਰ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਫੇਰ ਰਾਤ
ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਓਹ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਹੈ,
ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਅਜੇ ਹਫ਼ਤਾ ਕੁ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਓਥੇ ਰਹਿ ਕੇ
ਆਏ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਖਰਚੇ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਤੰਗ ਸੀ ਕਿ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ
ਦੀ ਫੀਸ ਦੇਣੀ ਓਸ ਵਾਸਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਸੀ, ਓਹ ਆਉਣਾ
ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇੰਨਾ ਮਜਬੂਰ ਸੀ ਕਿ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ,
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬਹਾਨਾ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ
ਕਿ ਓਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਇੰਨਾ ਮਜਬੂਰ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ
ਸਕਿਆ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਰੀਬ ਡੇਢ ਵਜੇ ਮੈਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ
ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਸੀ ਆਉਣਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਤਾ ਨੀਂ
ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਨਾ ਸਕਿਆ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵਾਰ ਓਹ ਰੋ ਪਿਆ (ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਹੰਝੂ
ਵੀ ਨਾ ਪੂੰਝ ਸਕਿਆ ਸਾਂ ਅਫਸੋਸ), ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ
ਰੋਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਾਲਜ ਦੇ ਦਿਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵਾਅਦੇ
ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਕਹੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਦੁਹਰਾ ਕੇ।
ਕਹਿੰਦਾ ਜਿਉਦੇ ਤਾਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਸ਼ੋਸ਼ਲ ਲਾਇਫ
ਤਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਸ 'ਵਧਾਈਆਂ' ਦੇਣ ਜੋਗੇ
ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਈਦਾ ਹੈ। ਹਾਂ ਬੱਸ ਵਧਾਈਆਂ ਹੀ ਦੇਣ
ਜੋਗੇ। ਪੂਨੇ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਜ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ
ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬੱਸ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਜੋਗੇ
ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਸਾਂਝੇ ਤਾਂ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਹਾਂ,
ਬੱਸ ਵਧਾਈਆਂ ਭਾਈ ਵਧਾਈਆਂ।

ਆਲਮ

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਤੂੰ ਆਇਆਂ

**5 ਅਗਸਤ 2006**

ਕਾਹਨੂੰ ਓਏ ਰੱਬਾ ਵਿਛੋੜਾ ਪਾਇਆ, ਮਹਿਬੂਬ ਮੇਰਾ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਿਆ
ਕਾਹਤੋਂ ਪਰਦੇਸੀ ਦੇਸ ਛੱਡ ਮੈਂ ਆਇਆ, ਮਹਿਬੂਬ ਮੇਰਾ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਿਆ

ਹਾਏ ਓਏ ਮੇਰੇ ਸੱਜਣਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਉਦੀ ਰਹਿੰਦੀ
ਲੱਗੀ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ, ਰਹਿੰਦੀ ਪਲ ਪਲ ਤੜਪਾਉਦੀ
ਕੱਲ੍ਹ ਤੇਰੇ ਖਤ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਲਾਇਆ,ਮਹਿਬੂਬ ਮੇਰਾ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਿਆ

ਉਡੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਲੰਘਦਾ, ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੀਂ,
ਵਗਦੇ ਨੇ ਹੰਝੂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ ਸਾਉਣ ਮਹੀਨੇ ਬਰਸਾਤ ਨੀਂ
ਚੈਨ ਇਹਨਾਂ ਦਿਲ ਦਾ ਨਾਲ ਵਹਾਇਆ, ਮਹਿਬੂਬ ਮੇਰਾ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਿਆ

ਰਾਤੀਂ ਤੱਕਾਂ ਅੰਬਰੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਹੀ ਝੌਲਾ ਜੇਹਾ ਪੈਂਦਾ ਏ
ਜਾਣਾ ਵਤਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ, ਮਿਲਣਾ ਏ ਦੀਪ, ਦਿਲ ਹੌਕੇ ਲੈਂਦਾ ਏ
ਦਰਦ ਜੁਦਾਇਆਂ ਦਾ ਜਾਵੇ ਨਾ ਹੰਢਾਇਆ, ਮਹਿਬੂਬ ਮੇਰਾ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਿਆ

ਵਾਜ ਸੁਣ ਤੇਰੀ ਫੋਨ ਉੱਤੇ, ਚੈਨ ਕਦੇ ਹੁਣ ਆਉਦਾ ਨੀਂ
ਸੱਲ੍ਹ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲਾ ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਤੜਪਾਉਦਾ ਨੀਂ
ਕੇਹੜੇ ਗੜੇ 'ਚ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਨੇ ਪਾਇਆ, ਮਹਿਬੂਬ ਮੇਰਾ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਿਆ

ਤੁਰਿਆਂ ਸਾਂ ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਉਦਾਸੀ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁਲਦੀ
ਜੁਦਾ ਤੂੰ ਜੁਦਾ ਮੈਂ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿਛੋੜੇ 'ਚ ਰੁਲਦੀ
ਕਦੇ ਹਾਕ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾ ਤੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਮਹਿਬੂਬ ਮੇਰਾ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਿਆ

ਖੁਸ਼ ਰਹੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਪਰਦੇਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ
ਆਉਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਮੈਂ ਵੀ ਆਉਗਾ, ਸਮਝੀ ਨਾ ਕਿਤੇ ਲਾਰਾ

ਅੱਜ ਰਿਸ਼ਵਤ ਦੇਣੀ ਪਈ

ਅੱਜ ਰਿਸ਼ਵਤ ਦੇਣੀ ਪਈ

ਸ਼ੱਕਰਵਾਰ, ਮੈਂ ਤੇ ਜਸਵਿੰਦਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਾਣ ਮੋਟਰਸਾਇਕਲ ਉੱਤੇ
ਦਫ਼ਤਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਾਂਗ
ਟਰੈਫਿਕ ਜਾਮ ਸੀ, ਮੋੜ ਉੱਤੇ ਟਰੈਫਿਕ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੱਥ
ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਲਾਇਸੈਂਸ ਕੱਢੋ। ਦੇ ਦਿੱਤੇ,
ਅਖੇ ਕਿੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕੋਈ ਐਡਨੱਟੀ ਕਾਰਡ ਹੈ,
ਮੈਂ ਇਲੈਕਟਰੋਨਿਕ ਕਾਰਡ ਵੇਖਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ
'ਕੱਲਾ ਕਾਰਡ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਜੀ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ
ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਨਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮ ਕੇ
ਗੱਡੀ ਦਾ ਨੰਬਰ ਵੇਖ ਲਿਆ, (ਜੋ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਸੀ,
ਅਤੇ ਗੱਡੀ ਸੀ ਮਹਾਂਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ), ਲਿਆਓ ਜੀ
ਐਨ ਓ ਸੀ (ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ)
ਆਪੇ ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ 400 ਰੁਪਏ ਲੱਗਣਗੇ ਕਚਿਹਰੀ ਵਿੱਚ,
ਦੋ ਸੌਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ ਤਾਂ ਆ ਜਾਓ।
ਚੱਲੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀ ਪੈਸੇ ਦੇਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ
ਕੇਸ ਸੀ, ਕਹਿ ਕਹਾਂ ਕੇ 50 ਰੁਪਏ ਘੱਟ ਕੀਤੇ, ਮੇਰਾ
ਉੱਥੋਂ ਤੁਰਨ ਨੂੰ ਜੀਅ ਨਾ ਕਰੇ, ਸਾਲੇ ਆਪਣੇ ਕਮਾਏ ਹੋਏ
ਪੈਸੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਦਫ਼ਤਰ ਗਏ, ਪਰ ਮੀਂਹ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵਾਪਿਸ ਆ
ਗਏ, ਕਿਉਕਿ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸਾਂ, ਪਰ ਜੇਹੜਾ
ਸਨਮਾਨ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਤਾਂ ਕਹਿਣਾ
ਹੀ ਕੀ ਸੀ।
ਅਖੇ ਜੀ ਮੇਰਾ ਭਾਰਤ ਮਹਾਨ।